Λογοτεχνικό κείμενο (απόσπασμα) για την ΦΙΛΙΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ 1ο                   Την Κυριακή έχουμε γάμο

(απόσπασμα απο το βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη "Την Κυριακή έχουμε γάμο ",σελ.80, εκδόσεις Διόπτρα, 2015)

     Ταξιδεψαν με τρένο μια κι έξω από την Αθήνα για την Αλέξαν δρούπολη. Προορισμος τους και πάλι η Μακρινή, που πιο μακρινή δεν μπορούσε να γίνει. Εκεί ο Ιορδάνης ταίριαξε με άλλα παιδιά, κάποια λίγο μεγαλύτερά του , έγιναν φίλοι και μάλιστα με κάνα-δυο  άρχισαν να αλληλογραφούν.  Η Άννα τον ενθάρρυνε να συνεχίσει να στέλνει γράμματα, όμως έπειτα από μερικούς μήνες ατόνησε η επαφή. Κάτι μεσολάβησε, άλλαξαν τα ενδιαφέροντα, κόπηκε η αλληλογραφία.

     Ο Ιορδάνης όμως δεν ξέχασε ποτέ αυτούς τους καλοκαιρινούς φίλους που έτρωγαν τις καταλήξεις των λέξεων, σύμφωνα με το τοπικό γλωσσικό ιδίωμα. Μαζί τους είχε μάθει να περπατά ξυπόλυτος στους χωμάτινους δρόμους, χωρίς να πτοείται από τα τριβόλια που χώνονταν στα πέλματά του. Είδε τους μεγαλύτερους να σκοτώνουν οχιές κι εξασκήθηκε να κλέβει ζουμερά σύκα, χωρίς να πολύ -νοιάζεται για το γάλα τους που, όπου έσταζε στα χέρια του, του προξενούσε φαγούρα και σήκωνε φουσκάλες που πονούσαν. Ατρόμητοι φίλοι, που ορκίζονταν να μη μαρτυρήσουν ποτέ τα μυστικά που αντάλλασσαν μεταξύ τους και αφορούσαν συνήθως άλλα μυστικά, κλεμμένα από τον δυσανάγνωστο κόσμο των μεγάλων.

ΚΕΙΜΕΝΑ 2ο

ΦΙΛΙΑΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

1^ο Ποίημα στους φίλους

 

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ’ αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

Borges, Jorge Luis (1899-1986), Ποιήματα, μετάφρ. Δ. Καλομοίρης , Ελληνικά Γράμματα, 1995

 

 

2^ο Το Δέντρο των φίλων

 Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας...

που μας κάνουν ευτυχισμένους...

απ΄την απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας...

 Κάποιους τους έχουμε σε ολη τη διαδρομή στο πλάι μας...

βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε...
ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων μας...

Ίσως κάθε φύλλο ενός δέντρου χαρακτηρίζει τους φίλους μας...

Επιπλέον...
η μοίρα μάς φέρνει και άλλους φίλους...
αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας...
Πολλούς από αυτούς...
τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές… φίλους Καρδιακούς...

Είναι ειλικρινείς...
είναι αληθινοί...
Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά...
ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους!!

 Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι...

αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές...
ή για λίγες μέρες ή ώρες...
Αυτοί συνήθως στολίζουνε το πρόσωπό μας με πολλά χαμόγελα...
για όσο καιρό είμαστε κοντά τους...

 

Μιλώντας για κοντά...
δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους...
εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών...
και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα...
μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου...

 

Περνάει ο καιρός… το καλοκαίρι φεύγει...
πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας...
μερικά γεννιούνται σ’ ένα άλλο καλοκαίρι...
και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές...

 

Κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας είναι μοναδικό...
Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα κομμάτι από εμάς...

Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν πολλά...
αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δε μας άφησαν τίποτα...

 

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας...
και η πιο προφανής απόδειξη...

πως δύο ψυχές δε συναντήθηκαν Π ο τ έ τυχαία!!

 

Jorge Luis Borges —