ΡΙΧΑΡΔΟΣ Ο Β΄

Απόσπασμα από το έργο του Ο. Σαίξπηρ "Ριχάρδο ο Β΄", δεύτερη πράξη, σκηνή 1

 

Ο ετοιμοθάνατος δούκας του Λανκάστερ, Τζον Γκωντ και θείος του βασιλιά Ριχάρδου Β΄εκφράζει την ελπίδα πως με τα τελευταία του λόγια/ νουθεσίες θα συνετίσει τον άφρονα βασιλιά και ανιψιό του Ριχάρδο. Την αισιοδοξία του δεν συμμερίζεται όμως  ο αδερφός του (θείος κι αυτός του Ριχάρδου) δούκας του Γιορκ.

 

ΓΚΩΝΤ

(…)Σ΄ αυτόν που ψιθυρίζει τα τελευταία του λόγια, όλοι

δίνουνε σημασία μεγαλύτερη από εκείνους

που η νεότητα και η υγεία τούς επιτρέπουν φλυαρίες:

γιατί ο κόσμος δίνει σημασία μεγαλύτερη

στο τέλος του ανθρώπου κι όχι στην υπόλοιπη ζωή του.

Η δύση και η μουσική στις τελευταίες νότες τους,

σαν τελευταία μπουκιά γλυκού, είναι γλυκύτερες

μόνο και μόνο, γιατί τελειώνουν και γράφονται

βαθύτερα στη μνήμη μας απ' όλα τ' άλλα που έχουνε συμβεί

πριν από χρόνια. Κι αν ο Ριχάρδος δεν με άκουγε όσο ζούσα,

ίσως τα σοβαρά λόγια του ρόγχου μου ανοίξουνε τ' αυτιά του.

 

ΓΙΟΡΚ

Α, όχι, του τα 'χουν άλλοι βουλωμένα με κολακείες

και ύμνους για το μεγαλείο του που όλοι τις θέλουν,

ως κι οι φρονιμότεροι. Λάγνα τραγούδια ακόλαστα,

που όλα τ' αυτιά των νέων τ' ακούν ορθάνοιχτα

και γοητεύονται από το δηλητήριό τους: κάτι στιχάκια

για τις μόδες που μας έρχονται απ' την περίφημη Ιταλία

- γιατί οι δικοί μας νέοι με δουλικό μιμητισμό,

τρέχουνε πίσω τους κουτσαίνοντας σαν μεθυσμένοι πίθηκοι.

Ξέρεις κανένα μέρος που ο κόσμος να κυκλοφόρησε

μια τέτοια ματαιότητα – κάτι καινούργιο, όσο πρόστυχο

και να 'ταν κι αμέσως κάποιος να μην πρόλαβε ψιθυριστά

στ' αυτιά των υπολοίπων; Γι' αυτό, λοιπόν, οι συμβουλές

φτάνουν πολύ αργά εκεί όπου η επιθυμία του ανθρώπου

αντιμάχεται τη λογική. Μη θέλεις να καθοδηγήσεις

που μόνος του διαλέγει δρόμο. Η ανάσα σου είναι κουρασμένη,

μην τη χάνεις άδικα!

ΓΚΩΝΤ

Νιώθω σαν νεοφώτιστος οιωνοσκόπος και του προλέγω τώρα

που το φως μου σβήνει: η βίαιη, θρασύτατη φλόγα

της ασωτίας του, δεν θα κρατήσει για πολύ, γιατί

η γρήγορη φωτιά γρήγορα εξαντλείται. Το ψιλόβροχο κρατάει

αρκετά, όμως ελάχιστα κρατούν οι μπόρες κι οι νεροποντές.

 Όποιος ζορίζει τ' άλογό του απ' την αρχή, γρήγορα το κουράζει.

Η λαίμαργη μπουκιά πνίγει τον λαίμαργο.

Η ματαιοδοξία, όρνεο αδηφάγο, άμα δεν έχει τίποτα άλλο

να καταβροχθίσει, τρώει τις ίδιες της τις σάρκες.

 

ΘΕΜΑ:  Στα λόγια που ανταλλάσσουν οι δύο ηλικιωμένοι ευγενείς, να εντοπίσετε απόψεις, διαπιστώσεις με διαχρονική ισχύ για τον ανθρώπινο χαρακτήρα και γενικά για την ανθρώπινη ζωή.

ΜΕΣΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ ΚΑΙ ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ

 

ΚΕΙΜΕΝΟ   1^ο        Social media και μίσος

Η εμπειρία ενός πολίτη μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας 

Στην ψηφιακή εποχή, τα social media δεν είναι απλώς πλατφόρμες επικοινωνίας, αλλά καθρέφτες των κοινωνικών μας τάσεων, των φόβων και των προκαταλήψεων. Ζώντας μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, αντιλαμβάνεται κανείς με μοναδικό τρόπο πόσο διαφορετικά μπορεί να εκφραστεί η ίδια ρητορική μίσους, ανάλογα με το πολιτικό, πολιτισμικό και ιστορικό πλαίσιο κάθε χώρας. Οι διαφορές αυτές δεν είναι μόνο γεωγραφικές ή γλωσσικές· αποκαλύπτουν διαφορετικές ευαισθησίες απέναντι στη θρησκεία, την ιστορία και την πολιτική, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο τα social media ενισχύουν ή μετριάζουν αυτές τις τάσεις.

Τα social media στη Γερμανία και στην Ελλάδα και οι διαφορές τους

Παρακολουθώ καθημερινά τα social media στη Γερμανία και στην Ελλάδα –και, βεβαίως, σε άλλες χώρες–, αλλά η έμφαση είναι σαφώς στις δύο χώρες όπου ζω. Στην Ελλάδα, τα social media συχνά γίνονται πεδία όπου η πολιτική ρητορική συγχέεται με προσωπικές επιθέσεις. Θέματα όπως η κρίση στη Μέση Ανατολή, η διαχείριση της πανδημίας παλαιότερα ή οι πολιτικές αποφάσεις πυροδοτούν ακραία σχόλια που στοχεύουν συγκεκριμένες ομάδες. Οι Εβραίοι, οι μετανάστες ή οι πρόσφυγες μετατρέπονται σε συμβολικούς «στόχους», ενώ η ρητορική μίσους παίρνει συχνά έντονα συναισθηματική μορφή με υβριστικούς χαρακτηρισμούς, memes ή ψευδείς ειδήσεις. Παράλληλα, η ελληνική ψηφιακή κοινότητα ανακυκλώνει χωρίς κανέναν έλεγχο ιστορικά στερεότυπα, συνδέοντας τρέχοντα γεγονότα με παραδοσιακές αφηγήσεις για τον σιωνισμό, τον πόλεμο ή τις θρησκευτικές μειονότητες.

Οι προσωπικές μου παρατηρήσεις δείχνουν ότι ακόμη και μέλη της αριστερής ή φιλελεύθερης κοινότητας συμμετέχουν σ’ αυτόν τον διάλογο χωρίς κριτική αυτοσυνείδηση, θεωρώντας ότι η ένταση της γλώσσας ισοδυναμεί με κοινωνική ή πολιτική «ενεργοποίηση». Τέλος, όλοι οι χρήστες μεταμορφώνονται σε ιστορικούς αυθαιρέτως, εκφέροντας απόψεις με πάθος και την ακατάλυτη βεβαιότητα ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια.

Στη Γερμανία, το ιστορικό βάρος του ναζισμού και η αυστηρή νομοθεσία κατά του αντισημιτισμού καθορίζουν την ψηφιακή συμπεριφορά. Οι πλατφόρμες συχνά λαμβάνουν άμεσα μέτρα κατά της διάδοσης μίσους, ενώ η κοινωνική ευαισθησία απέναντι σε αντισημιτικά σχόλια είναι υψηλότερη. Ωστόσο, η ρητορική μίσους μετατοπίζεται συχνά σε λιγότερο ορατά κανάλια, μέσω υπόγειων forum ή εναλλακτικών πλατφορμών, με πιο «καμουφλαρισμένα» μηνύματα.

Η εμπειρία ενός πολίτη που ζει στις δύο χώρες δείχνει τρεις βασικές διαφορές: η Ελλάδα εμφανίζει άμεση επιθετικότητα, ενώ η Γερμανία καμουφλαρισμένη ένταση· η ιστορική μνήμη στη Γερμανία, καθώς και ο έλεγχος από τα ίδια τα μέσα για υβριστικά σχόλια, διαμορφώνουν τα όρια του επιτρεπτού· και η αίσθηση κοινωνικής ευθύνης διαφέρει σημαντικά.

                                                                        ATHENS VOICE (2-4 οκτωβρίου 2025)

 

Κείμενο  2

#PSOFOS Η Ρητορική του Μίσους στα Social Media

Απομαγνητοφώνηση αποσπασμάτων από την συζήτηση στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση για την ελληνική κοινωνία: SOCIETY UNCENSORED σε συνεργασία με την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕλΕΔΑ)

(εισαγωγή του συντονιστή της συζήτησης): Η ρητορική μίσους, το hate speech, δεν είναι κάτι που εμφανίστηκε με την έκρηξη των social media στη δεκαετία του 2000. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όμως την ενίσχυσαν ως ένα μεγάφωνο άνευ προηγουμένου. Τη φιλοξένησαν μαζί με αδιανόητες θεωρίες συνομωσίας, την αναπαρήγαγαν ως διαδικτυακό bullying, που είχε ως πρώτα και ολοφάνερα θύματα της μειονότητες, τη μετέτρεψαν σε μια διαρκή πόλωση για το οτιδήποτε, με θύματα επίσης στην αλήθεια και το διάλογο, για τον αδύναμο.  Είμαι ο Παναγιώτης Μένεγος, δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παρουσιαστής και με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον περιμένω την άποψη για αυτό το ζήτημα, αλλά και για άλλες πτυχές του, όπως τα όρια της προστασίας της πολιτικής ορθότητας, την online επικράτηση της νοοτροπίας του όχλου, από τους εκλεκτούς συνομιλητές και συνομιλήτριές μου, οι οποίοι θα μιλήσουμε σήμερα στην εκδήλωση αυτή, που διοργανώνεται από τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση και την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.   

     Ξεκινήσω με εσάς κύριε Χριστόπουλε. Είναι κάπως σημαντικό να δούμε τι ορίζει ο νόμος ως ρητορική μίσους και αν έχει επικαιροποιηθεί, ούτως ώστε να συμπεριλαμβάνει και την online εμπειρία. Αν δεν κάνω λάθος, η τελευταία τροποποίηση ήταν με τον αντιρατσιστικό νόμο  του 2014.

 

(απάντηση Δ. Χριστόπουλου, καθηγητή Παντείου, τμήμα πολιτικής επιστήμης και ιστορίας) Όχι όμως ο λόγος που προσβάλλει εξατομικευμένα. Δεν είναι ρητορική μίσους να σας πω, «σας μισώ». Ρητορική μίσους είναι ο λόγος ο οποίος προσβάλλει, καταφρονεί, περιφρονεί, υποτιμά τις ιδιότητες μιας ομάδας στην οποία ανήκουμε ή το θέλουμε το όχι. Η ρητορική μίσους λοιπόν είναι ο λόγος ο οποίος θίγει αυτήν την ομάδα. Και δευτερευόντως, μέσα στην νομοθεσία για την οποίαν κάνατε λόγο, είναι ο λόγος ο οποίος προτρέπει σε βία, σε βάρος αυτής της ομάδας. Ρητορική μίσους είναι κατεξοχήν για παράδειγμα όταν ένας ιερωμένος είπε στο ποίμνιό του «φτύστε τους» μιλώντας για συγκεκριμένη ομάδα και καταδικάστηκε γι΄ αυτό. Έχει μεγάλη σημασία ποιος το λέει και πού το λέει… ; άλλο να το πει στο ποίμνιό του κι άλλο να το πει πίνοντας καφέ με δυο φίλους του. Η μία είναι μια στιγμή ιδιωτική , στην οποία εν πάση περιπτώσει , ο καθένας λίγο ως πολύ  μπορεί να εκφράζει ό,τι τοξικό έχει μέσα του , γιατί το κάνει σε μια συνθήκη ιδιωτικότητας και άλλο να αξιοποιεί τη δημόσια εξουσία που του έχει ανατεθεί, πολλώ δε μάλλον από το κράτος, δηλαδή και με λεφτά φορολογούμενων, προκειμένου να ξερνά το δηλητήριό του

   (Δημοσιογράφος)   Να σας ρωτήσω κάτι. Εσείς τοποθετείστε πολύ συχνά δημοσίως. Ας υποθέσουμε ότι παίρνουν κάτι το οποίο έχετε πει, παραδείγματος χάρη για την μειονότητα στη Θράκη το βάζουν στις γνωστές εφημερίδες, με τα γνωστά πρωτοσέλιδα, το βάζουν στα γνωστά site, βάζουν και τη φωτογραφία σας με τους γνωστούς χαρακτηρισμούς, σας διασύρουν στα social media και τέλος πάντων, μόλις τελειώσει όλο αυτό που περνάμε, εσείς πάτε να πιείτε ένα καφέ σε μια πλατεία και κάποιος ο οποίος σας αναγνωρίζει, επειδή σας έχει διαβάσει σε αυτές τις εφημερίδες, σε αυτά τα site, έρχεται να σας ζητήσει το λόγο, όχι ακριβώς με ευγενικό τρόπο. Είστε θύμα ρητορικής μίσους και αν σας έχει συμβεί κιόλας;

(Απάντηση Δ. Χριστόπουλου)  Δεν είμαι θύμα ρητορικής μίσους, δεν μπορούμε να σκεφτούμε ότι είναι δυνατόν ένα πρόσωπο το οποίο εκτίθεται στη δημόσια σφαίρα για τις απόψεις του θα αξιώνει να τιμωρούνται οποιοιδήποτε τον προσβάλλουν εξαιτίας των απόψεων αυτών . Άρα λοιπόν υπάρχει ρητορική μίσους που τιμωρείται και είναι αυτή που σας είπα… υπάρχει ρητορική μίσους που πιθανώς να μπορεί να τιμωρείται και υπάρχει ρητορική μίσους την οποία θα πρέπει να ανεχθούμε, διότι ζούμε σε μια δημοκρατία και στον πυρήνα της δημοκρατίας είναι η διαφωνία και μάλιστα η αναγκαστική συνύπαρξη με απόψεις που μας σοκάρουνε που μας ενοχλούνε, που μας προσβάλλουνε.  Δεν μπορούμε να αξιώνουμε γενικά ότι δεν θα μας προσβάλλει τίποτα Αυτό θα οδηγήσει σε μια ολική σιγή. Άρα λοιπόν με την έννοια αυτή, το να υποστώ εγώ ακόμα και την αποδοκιμασία και την χλεύη για απόψεις που έχω...

(Δημοσιογράφος)  Ή για τη βιοπραγία.

(Απάντηση) Για τη βιοπραγία είναι άλλο πράγμα. Συζητάμε για το λόγο. Αν υποστώ εγώ, αν με δείρουν για κάτι που έχω πει, αν εσείς υποστείτε μια βιοπραγία, τότε συζητάμε για πράξεις που ο ποινικός μας κώδικαζε στις καταχωρίες, σωματικές βλάβες και πάει λέγοντας.  Άρα λοιπόν πρέπει να κάνουμε αυτή τη διάκριση. Και το λέω αυτό, διότι σε μια εποχή που η συζήτηση για τη ρητορική μίσους έχει ανάψει, και σε μια εποχή όπου τα social media υποφέρουν κατά εξοχήν από μια οχλαγωγία ας πούμε, θα πρέπει να κάνουμε τη διάκριση του hate speech και ενός nasty speech, ενός κακού λόγου, ο οποίος δεν είναι ποινικά κολάσιμος.

(Δημοσιογράφος) Το Βασίλη Μπίμπα τα τελευταία χρόνια όποτε τον βλέπω είναι σκυμμένος μπροστά σε μια μικρή ή μεγάλη οθόνη, ανεβάζει το περιεχόμενο του Ιδρύματος Ωνάσης, σχεδιάζει καμπάνιες, κάνει moderation στα σχόλια που ενδεχομένως δέχονται αυτά τα κανάλια.Άρα είναι ένας ειδικός να μας μιλήσει για το τι έχουν κάνει τα social media για να μας προστατεύσουν από αυτή τη ρητορική μίσους. Ανεξαρτητήτως με το πώς την ορίζουμε ή όχι.

 

(Απάντηση Β. Μπίρμπα) Ωραία, η απάντηση σίγουρα χωρίζεται σε δύο κομμάτια.Το πρώτο κομμάτι είναι αυτό που έχουν κάνει τυπικά και το δεύτερο είναι αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Ουσιαστικά οι περισσότερες πλατφόρμες, όλες μάλλον, social media, έχουν ένα set από κανόνες τους οποίους πρέπει να αποδεχτούμε που αποδεχόμαστε ελαφρά την καρδία βάζοντας τικ στο κουτάκι όταν θέλουμε να κάνουμε έναν καινούριο λογαριασμό στις οποίες απαγορεύεται ή έστω δεν ενθαρρύνεται η ρητορική του μίσους, ο κακοποιητικός λόγος κτλ. Παράλληλα σε ευρωπαϊκό επίπεδο τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια οι μεγάλες εταιρείες μέσα αυτές το facebook, το twitter, το youtube, το instagram και κάποιες ακόμη έχουν έρθει σε συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση και έχουν διαμορφώσει έναν κοινό κώδικα συμπεριφοράς για την καταπολέμηση της ρητορικής μίσους ο οποίος βέβαια δεν σημαίνει ότι υπάρχουν κυρώσεις συγκεκριμένες από την Ευρωπαϊκή Ένωση προς πλατφόρμες σε περίπτωση που δεν τον τηρούν.Νομίζω ότι το τι συμβαίνει στη πράξη είναι πολύ πολύ πολύ διαφορετικό.

 

(Δημοσιογράφος)  Ο αλγόριθμος των social media είναι κάπως το ιερό δισκοπότηρο της εποχής. Μήπως ευνοεί τη ρητορική μίσους την διαφωνία και την πόλωση γιατί μεγαλώνει το engagement των Χριστών;

 

(Απάντηση) Ο αλγόριθμος είναι αυτός ο φαύλος κύκλος των social media. Είναι το επιχείρημα των social media για το ότι εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε αλλά ο αλγόριθμος είναι αυτός που έχει την πρώτη λέξη. Και σίγουρα, καθώς μιλάμε για εταιρείες οι οποίες προσπαθούν να έχουν κέρδη και έχουν πολλά κέρδη, εννοείται πως το engagement, την αφοσίωση κατά κάποιο τρόπο του κοινού, είναι αυτό που τους συμφέρει περισσότερο.

 

Καθώς δεν μας ενδιαφέρει το θετικό ή αρνητικό πρόσωπο του engagement αυτής της αφοσίωσης, μας ενδιαφέρει να υπάρχει. Και όσο υπάρχει, εμείς μπορούμε να πουλάμε διαφημίσεις, μπορούμε να γινόμαστε όλο και περισσότερο επικερδείς.

 

 

ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

 

Κείμενο  1                     Προκαταλήψεις των υπολογιστών

          Απόσπασμα από το βιβλίο Nexus,(2024) , του YuvalNoah Harari, διαμορφωμένο για τις ανάγκες της εξέτασης

        Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να ελπίζουν ότι το πρόβλημα των θρησκευτικών και των ιδεολογικών προκαταλήψεων μπορεί να ξεπεραστεί αν δώσουμε ακόμα μεγαλύτερη επιρροή στους υπολογιστές, με το επιχείρημα ότι ο ρατσισμός, ο μισογυνισμός, η ομοφοβία, ο αντισημιτισμός και άλλες προκαταλήψεις δεν προέρχονται από τους υπολογιστές αλλά από τις ψυχολογικές συνθήκες και τις βασισμένες σε μύθους πεποιθήσεις των ανθρώπων. Αν λοιπόν μπορούσαμε να βγάλουμε εντελώς τους ανθρώπους από την εξίσωση, οι αλγόριθμοι θα μπορούσαν επιτέλους να αποφασίζουν καθαρά στη βάση των μαθηματικών, απαλλαγμένοι από όλες τις ψυχολογικές παραμορφώσεις ή τις βασισμένες σε μύθους προκαταλήψεις.

           Δυστυχώς, πολυάριθμες μελέτες έχουν αποκαλύψει ότι οι υπολογιστές έχουν συχνά κι εκείνοι τις δικές τους βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις. Αν και δεν είναι βιολογικά όντα και δεν έχουν συνείδηση, έχουν κάτι που μοιάζει με ψηφιακή ψυχή, ακόμα κι ένα είδος ενδοϋπολογιστικής μυθολογίας. Μπορούν κάλλιστα να είναι ρατσιστές, μισογυνικοί, ομοφοβικοί ή αντισημίτες. Για παράδειγμα το 2017, η καθηγήτρια του ΜΙΤ Τζόι Μπουολαμουίνι ανακάλυψε έναν πιο αδιόρατο αλλά εκτεταμένο ρατσισμό στους αλγόριθμους ταξινόμησης προσώπων που κυκλοφορούσαν στο εμπόριο. Έδειξε ότι οι αλγόριθμοι αυτοί ήταν πολύ ακριβείς στην αναγνώριση λευκών αντρών, αλλά εξαιρετικά ανακριβείς στην αναγνώριση μαύρων γυναικών. Σε άλλη περίπτωση, ο αλγόριθμος της ΙΒΜ έκανε λάθος σε ποσοστό μόνο 0,3% στην αναγνώριση του φύλου ανοιχτόχρωμων αντρών, αλλά 34,7% όταν προσπαθούσε να αναγνωρίσει το φύλο σκουρόχρωμων γυναικών. Ο αλγόριθμος έβλεπε με ευκολία τα ανοιχτόχρωμα πρόσωπα, αλλά όχι μιας αφροαμερικανίδας γυναίκας.

     Τι συμβαίνει εδώ; Μία απάντηση μπορεί να είναι ότι ρατσιστές και μισογύνηδες μηχανικοί δεδομένων προγραμμάτισαν αυτούς τους υπολογιστές ώστε να κάνουν διακρίσεις απέναντι στις μαύρες γυναίκες. Ενώ δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την πιθανότητα να συμβαίνουν και τέτοια πράγματα, στην περίπτωση των αλγόριθμων ταξινόμησης προσώπων της Microsoft δεν ήταν αυτή η απάντηση. Στην πραγματικότητα, οι αλγόριθμοι αυτοί οικειοποιήθηκαν από μόνοι τους αυτές τις ρατσιστικές και μισογυνικές προκαταλήψεις από τα δεδομένα με τα οποία εκπαιδεύτηκαν.

     Για να καταλάβουμε πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό, πρέπει να εξηγήσουμε κάτι για την ιστορία των αλγόριθμων. Αρχικά οι αλγόριθμοι είχαν ικανότητές περιορισμένες, καθώς βασίζονταν στους ανθρώπους για να τα μάθουν όλα. Καθώς, όμως, αναπτυσσόταν το πεδίο της μηχανικής μάθησης, οι αλγόριθμοι έγιναν πιο ανεξάρτητοι. Η θεμελιώδης αρχή της μηχανικής μάθησης είναι ότι οι αλγόριθμοι μπορούν να μάθουν μόνοι τους καινούργια πράγματα αλληλεπιδρώντας με τον κόσμο, όπως κάνουν και οι άνθρωποι, παράγοντας έτσι μια πλήρως ανεπτυγμένη τεχνητή νοημοσύνη.

        Αυτό σημαίνει ότι η ΤΝ αρχίζει τη ζωή της σαν ένας «αλγόριθμος μωρό» που έχει πολλές δυνατότητες και υπολογιστική ισχύ, αλλά δεν γνωρίζει πολλά πράγματα. Οι ανθρώπινοι γονείς της ΤΝ τής δίνουν μόνο την ικανότητα να μαθαίνει και να έχει πρόσβαση σε έναν κόσμο δεδομένων. Στη συνέχεια αφήνουν τον αλγόριθμο μωρό να εξερευνήσει τον κόσμο. Όπως τα οργανικά νεογέννητα, οι αλγόριθμοι μωρά μαθαίνουν εντοπίζοντας πρότυπα στα δεδομένα στα οποία έχουν πρόσβαση. Ωστόσο, οι βάσεις δεδομένων περιλαμβάνουν προκαταλήψεις. Οι αλγόριθμοι ταξινόμησης προσώπου που μελέτησε η Τζόι Μπουολαμουίνι είχαν εκπαιδευτεί πάνω σε σύνολα δεδομένων από ταγκαρισμένες φωτογραφίες στο διαδίκτυο, εκ των οποίων το 78% ήταν από άντρες και το 84% ήταν από λευκά άτομα. Δεν είναι παράξενο λοιπόν που οι αλγόριθμοι που είχαν εκπαιδευτεί με τέτοια σύνολα δεδομένων ήταν εξαιρετικοί στην αναγνώριση λευκών αντρών αλλά άθλιοι στην αναγνώριση μαύρων γυναικών.

       Όμως, το να απαλλαγούμε από τις αλγοριθμικές προκαταλήψεις μπορεί να είναι εξίσου δύσκολο με το να απαλλαγούμε από τις δικές μας ανθρώπινες προκαταλήψεις. Όταν ένας αλγόριθμος έχει πια εκπαιδευτεί, χρειάζεται πολύς χρόνος και προσπάθεια για να «ξε-εκπαιδευτεί». Μπορεί να αποφασίσουμε απλώς να πετάξουμε τον μεροληπτικό αλγόριθμο και να εκπαιδεύσουμε έναν καινούργιο χρησιμοποιώντας λιγότερο μεροληπτικά δεδομένα. Πού στην ευχή όμως να βρει κανείς ένα σύνολο εντελώς αμερόληπτων δεδομένων;

           Για να έχουν οι υπολογιστές μια πιο ακριβή και υπεύθυνη αντίληψη για τον κόσμο, πρέπει να μπορούν να λάβουν υπόψη τη δική τους επιρροή και επίδραση. Και για να συμβεί αυτό, οι άνθρωποι που σχεδιάζουν αυτή τη στιγμή υπολογιστές πρέπει να αποδεχτούν ότι δεν κατασκευάζουν νέα εργαλεία. Απελευθερώνουν στον κόσμο νέες αυτόνομες οντότητες ή ίσως ακόμα και νέα είδη θεών.

 

Κείμενο  2                  Να βελτιώσουμε την αλγοριθμική παιδεία μας

Άρθρο του Μανώλη Ανδριωτάκη, βιβλιοπαρουσίαση, Καθημερινή, 26.02.2024

Το 2019 η Γαλλίδα συγγραφέας, ερευνήτρια, καθηγήτρια και επιχειρηματίας στον τομέα των ηλεκτρονικών υπολογιστών Ορελί Ζαν κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο, ένα δοκίμιο για την αλγοριθμική επανάσταση των καιρών μας, το οποίο μεταφράστηκε πρόσφατα και στα ελληνικά, με τίτλο «Από την άλλη πλευρά της μηχανής, ένα ταξίδι στη χώρα των αλγορίθμων». Αντίθετα με πολλούς συναδέλφους της, νιώθει την ανάγκη να υπερασπιστεί ενεργά την ηθική διάσταση της επιστήμης των υπολογιστών και να μεταδώσει τη γνώση που έχει κατακτήσει σε όλους. Θεωρεί καθήκον της τη διεύρυνση του ψηφιακού αλφαβητισμού, έτσι ώστε να είναι σε θέση να συμμετέχουν περισσότεροι άνθρωποι στον ψύχραιμο δημόσιο διάλογο που πρέπει να γίνει για τις τεχνολογικές εξελίξεις. Η Ζαν γνωρίζει από πρώτο χέρι ότι η δύναμη που έχει στα χέρια του ο προγραμματιστής συνοδεύεται, όπως λέει ο Μπεν Πάρκερ στο κόμικ Σπάιντερμαν, από μεγάλη ευθύνη.

Μέσα απ’ την αφήγηση του προσωπικού αυτού ταξιδιού στον κόσμο της επιστήμης των υπολογιστών, ο αναγνώστης κατανοεί τη λειτουργία και τη σημασία του υπολογισμού και των αλγορίθμων. «Απ’ την άλλη πλευρά της μηχανής» δεν βρίσκονται μάγοι, αλλά άνθρωποι συγκεκριμένου υπόβαθρου, με συγκεκριμένες παραστάσεις, επιθυμίες, φιλοδοξίες. Η Ζαν θέλει να μας επιστήσει την προσοχή σ’ έναν από τους σοβαρότερους κινδύνους των αλγορίθμων, και κατ’ επέκταση της τεχνητής νοημοσύνης, που είναι οι προκαταλήψεις. «Κάθε αλγόριθμος», αναφέρει, «εξαρτάται εν μέρει από την εικόνα που έχουν για τον κόσμο οι άνθρωποι που τον αναπτύσσουν». Την ίδια στιγμή, τέλειο μοντέλο του κόσμου δεν υφίσταται. Εκτός απ’ τις ρητές διακρίσεις, υπάρχουν και οι υπόρρητες1 προκαταλήψεις, οι οποίες προκύπτουν μέσα απ’ την περίπλοκη εκπαίδευση των μοντέλων μηχανικής μάθησης. Εδώ, η μηχανή μαθαίνει μέσα από απόπειρες και λάθη, αναπτύσσοντας μόνη της κάποια κριτήρια, τα οποία μπορεί να μεροληπτούν ή να λανθάνουν. Η Ζαν το λέει όσο πιο απλά γίνεται: «είναι εξαιρετικά δύσκολο να παραχθεί ένα μοντέλο και ένας αλγόριθμος που να στερούνται πλήρως προκαταλήψεων».

Αντί όμως η ερευνήτρια να εξαπολύει κατηγορίες κατά παντός υπευθύνου για την επίμονη εμφάνιση των προκαταλήψεων, υποστηρίζει ότι το πρόβλημα αυτό είναι ο καλύτερος εχθρός των επιστημόνων, γιατί τους αναγκάζει να σκέφτονται ακόμα πιο κριτικά τα μοντέλα τους. «Είναι, κατά κάποιο τρόπο, το μαγικό συστατικό της πνευματικής αυτοάμυνας των επιστημόνων», αναφέρει. Η κριτική ματιά απέναντι στους αλγορίθμους είναι απαραίτητη, υποστηρίζει η Ζαν, καθώς τέλεια λύση δεν υπάρχει. «Οι περιορισμοί της τεχνητής νοημοσύνης δεν πρέπει να μας πτοούν. Το ζητούμενο είναι να γνωρίζουμε πώς λειτουργούν τα αλγοριθμικά συστήματα και να μην τους αναθέσουμε τον πλήρη έλεγχο των αποφάσεων της ζωής μας». Η Ζαν πιστεύει ότι ο αλγόριθμος δεν έχει ούτε συνείδηση ούτε αυτονομία, ούτε μαγικές δυνάμεις. Απλώς, κάνει ό,τι του ζητάμε εμείς οι άνθρωποι. Ο πραγματικός ένοχος για όλες τις αστοχίες των συστημάτων είμαστε εμείς, τονίζει. 

          Στη ρίζα του προβλήματος εντοπίζεται το μεγάλο έλλειμμα ηθικής παιδείας των επιστημόνων της πληροφορικής. Σύμφωνα με τη Ζαν, πρέπει «οι επιστήμονες να ξαναγίνουν φιλόσοφοι… και οι φιλόσοφοι να ενδιαφερθούν για την επιστήμη!». «Σήμερα» σημειώνει, «για να το πω (λίγο) σχηματικά, οι φιλόσοφοι στοχάζονται πάνω σε έναν κόσμο που τους διαφεύγει, ενώ οι επιστήμονες κατασκευάζουν έναν κόσμο δίχως να στοχάζονται πάνω σε αυτόν». Το 2018, η συνειδητοποίηση αυτή την υποχρέωσε να επινοήσει μαζί με τον Γκρεγκορί Ρενάρ τον όρκο Χόλμπερτον – Τιούρινγκ, το αντίστοιχο του Ορκου του Ιπποκράτη για προγραμματιστές. 

   Η Ζαν πιστεύει ότι «η ισχυρή ΤΝ δεν υπάρχει ακόμη, και σίγουρα δεν θα υπάρξει ποτέ». «Η ισχυρή ΤΝ δεν μπορεί να υπάρξει, επειδή η νοημοσύνη των υπολογιστών απλώς θα προσομοιώνει τη γνώση χωρίς να την κατέχει», γράφει εφιστώντας μας την προσοχή στους «γκουρού» που κάνουν ανέξοδες προβλέψεις. Η συγγραφέας υπηρετεί απ’ την αρχή ως το τέλος με συνέπεια το παιδαγωγικό της καθήκον. «Ηγέτες, δημοσιογράφοι, καταναλωτές ή πολίτες: όλοι μας, καθένας στο επίπεδό του, πρέπει επειγόντως να βελτιώσουμε την αλγοριθμική παιδεία μας». Συνυπογράφω και με τα δύο χέρια.

1. δεν λέγονται ευθέως, αλλά αφήνεται να εννοηθούν έμμεσα

 

 

 

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΘΕΜΑΤΑ

Α. Τι προτείνει η Γαλλίδα συγγραφέας Ορελί Ζαν, στο κείμενο 2, προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος των αλγορίθμων και της Τεχνητής Νοημοσύνης, που είναι οι προκαταλήψεις;  Να αποδώσετε συνοπτικά την απάντησή σας  σε μία παράγραφο 60-70 λέξεων

………………………………………………………………………………………………….

ΑΣΚΗΣΕΙΣ Β΄ ΜΕΡΟΥΣ

 

Β1 Να γράψετε στο τετράδιό σας δίπλα στον αριθμό της Στήλης Α το γράμμα από τη Στήλη Β που αντιστοιχεί στην ορθή απάντηση με βάση το περιεχόμενο των αντίστοιχων κειμένων (χωρίς αναφορά σε χωρία των κειμένων):

Στήλη Α                                Στήλη Β

1. Στην πρώτη παράγραφο του Κειμένου 1 υποστηρίζεται ότι οι άνθρωποι	α. προσδοκούσαν να .εξαλειφθούν τα στερεότυπα χάρη στην ορθολογική φύση των αλγορίθμων
	β. είναι απαλλαγμένοι από μύθους και ψυχολογική προδιάθεση προς τις προκαταλήψεις.
	γ. εύχονται να βγάλουν τους αλγόριθμους από τη ζωή τους.
2. Στη τρίτη παράγραφο του Κειμένου 1 υποστηρίζεται ότι		α. προκατειλημμένοι μηχανικοί υπολογιστών  της Microsoft εκπαίδευσαν τους υπολογιστές στις έμφυλες διακρίσεις .
		β. οι αλγοριθμικές προκαταλήψεις είναι απόρροια εκπαίδευσης  των υπολογιστών σε δεδομένων γεμάτα προκαταλήψεις.
		γ. κανείς δεν ευθύνεται για τη διασπορά έμφυλων προκαταλήψεων στο διαδίκτυο.
3. Ο αλγόριθμός «μωρό» στο κείμενο  1		α.      θεωρείται παντοδύναμος παντογνώστης.
		β. μαθαίνει μόνο όσα οι «γονείς»  του επιτρέπουν.
		γ. μεγαλώνει εξερευνώντας δεδομένα από βάσεις σε όλο τον κόσμο.
4. Στην πρώτη παράγραφο του Κειμένου η Ο. Ζαν		α. υποστηρίζει την υποχρέωση των επιστημόνων να συμμετέχουν αποκλειστικά στον δημόσιο διάλογο για τις τεχνολογικές εξελίξεις.
		β. αναγνωρίζει την μεγάλη ευθύνη και δύναμη των προγραμματιστών για την ηθική πλαισίωση της επιστήμης των υπολογιστών.
		γ. θεωρεί επουσιώδη την διεύρυνση του ψηφιακού αλφαβητισμού.
5. Στην τρίτη παράγραφο του Κειμένου 2,   η Ο. Ζαν		α. επικρίνει κάθε υπεύθυνο για τη διασπορά διαδικτυακών προκαταλήψεων.
		β. κρίνει ότι οι επιστήμονες είναι ανίσχυροι μπροστά στην επιδρομή των αλγόριθμων στο διαδίκτυο.
		γ. θεωρεί ευκαιρία το πρόβλημα των προκαταλήψεων για την αφύπνιση και κριτική ενεργοποίηση της επιστημονικής κοινότητας.

 

Β2. α. Στην πρώτη παράγραφο του κειμένου 1 «Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να ελπίζουν …βασισμένες σε μύθους προκαταλήψεις» διατυπώνεται μία πιθανότητα κι  ένα ενδεχόμενο. Με ποιες 2 γλωσσικές επιλογές αποδίδονται και ποια πρόθεση του συγγραφέα υπηρετούν;

Ή

Στην ίδια παράγραφο  παρατηρείται η επιλογή ρημάτων που δηλώνουν δυνατότητα. Να βρεις δύο χωρία που επιβεβαιώνουν την παραπάνω παρατήρηση και να δικαιολογήσεις αυτή την επιλογή με κριτήριο την πρόθεση του συγγραφέα

Ή

Ο  συγγραφέας στο Κείμενο 1  επιλέγει να ξεκινήσει με την αναφορά στην προσδοκία των ανθρώπων από την ΤΝ και τους αλγόριθμους.  Να την προσδιορίσετε και να δικαιολογήσετε την επιλογή του συγγραφέα να ξεκινήσει το κείμενό του με αυτήν.

 

 

β. Ποια είναι η πρόθεση του συγγραφέα στη δεύτερη παράγραφο του Κειμένου 1 «Δυστυχώς, πολυάριθμες μελέτες …αλλά όχι μιας αφροαμερικανίδας γυναίκας.» (μονάδες 2) και πώς ο τρόπος με τον οποίο την αναπτύσσει, εξυπηρετεί την πρόθεσή της αυτή; (μονάδες 3)

Η ίδια άσκηση για την 5^η παράγραφο του ίδιου κειμένου

Στη 5η παράγραφο του Κειμένου 1 επιλέγεται ως κύριος τρόπος οργάνωσης των νοημάτων η αναλογία. Να επιβεβαιώσεις την παραπάνω παρατήρηση με σχετικές αναφορές στα μέλη της αναλογίας και να εξηγήσεις το επικοινωνιακό αποτέλεσμα που δημιουργεί.

Ή

Βρες στο Κείμενο 1 ένα σημείο στο οποίο ο συγγραφέας οργανώνει τον λόγο του με την τεχνική της αναλογίας, παράθεσε με συντομία τα δύο μέλη της και εξήγησε πώς αυτός ο τρόπος οργάνωσης σχετίζεται με το θεματικό κέντρο του κειμένου.

 

γ. Στο κείμενο 2 παρατίθενται σε ευθύ και πλάγιο λόγο οι απόψεις της Γαλλίδας συγγραφέα. Να εντοπίσετε δύο σχετικά κειμενικά χωρία και να εξηγήσετε αυτή την επιλογή λαμβάνοντας υπόψη το είδος του συγκεκριμένου κειμένου.     

 

δ. Κοινή αφετηρία για τα δύο κείμενα είναι οι αλγοριθμικές προκαταλήψεις. Να εντοπίσετε από μία ομοιότητα και μία διαφορά στην προσέγγιση του θέματος από τα δύο κείμενα.

 

ε. Η δεύτερη παράγραφος του κειμένου  1 ξεκινά με μια ερώτηση «Τι συμβαίνει εδώ;». Να σχολιάστε την λειτουργία της στη δεδομένη θέση του κειμένου.

 

ζ. Ποια μορφή έχει ο τίτλος του Κειμένου 2  (Να βελτιώσουμε την αλγοριθμική παιδεία μας ) και ποιος είναι ο επικοινωνιακός του ρόλος;

η. Το κείμενο  2 κλείνει με την φράση «Συνυπογράφω και με τα δύο χέρια.». Τι δηλώνει για τη στάση του αρθρογράφου απέναντι στο θέμα; 

…………………………………………………………………………………………………………….

ΘΕΜΑ Δ

Το κείμενο 2 κλείνει με την άποψη πως «η ισχυρή ΤΝ δεν υπάρχει ακόμη, και σίγουρα δεν θα υπάρξει ποτέ ». α) Συμφωνείτε ή διαφωνείτε με την παραπάνω θέση της Γαλλίδας συγγραφέα και γιατί; β) Με ποιους τρόπους πιστεύετε ότι θα μπορέσουμε να θωρακιστούμε απέναντι στις προκαταλήψεις με τις οποίες κατακλύζουν σήμερα οι αλγόριθμοι το διαδίκτυο;

Αξιοποιώντας δημιουργικά τα Κείμενα 1 και 2 να παρουσιάσετε τις απόψεις σας σε άρθρο 350-400 λέξεων, που θα δημοσιευτεί στην ηλεκτρονική έκδοση  μαθητικού περιοδικού. Μονάδες 30

 

 

 

ΘΕΜΑ  Γ

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

[… ]
Βλέπεις, είπε, είναι οι Άλλοι
και δε γίνεται Αυτοί χωρίς Εσένα 
και δε γίνεται μ’ Αυτούς χωρίς, Εσύ
Βλέπεις, είπε, είναι οι Άλλοι 
                         και ανάγκη πάσα να τους αντικρίσεις
ἡ μορφή σου αν θέλεις ανεξάλειπτη νά 'ναι
                        και να μείνει αυτή.

Οδυσσέας Ελύτης
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ- Η Γένεσις,  1959   

Πώς αντιλαμβάνεται το ποιητικό υποκείμενο την σημασία της ύπαρξης του Άλλου ; Να  απαντήσετε αξιοποιώντας 3 κειμενικούς δείκτες. Ποια διάσταση δίνουν, κατά τη γνώμη σας, σήμερα οι άνθρωποι στην ύπαρξη του (διαφορετικού) Άλλου;    (150-200 λέξεις)  

 

 

 

 

 

Λογοτεχνικό κείμενο (απόσπασμα) για την ΦΙΛΙΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ 1ο                   Την Κυριακή έχουμε γάμο

(απόσπασμα απο το βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη "Την Κυριακή έχουμε γάμο ",σελ.80, εκδόσεις Διόπτρα, 2015)

     Ταξιδεψαν με τρένο μια κι έξω από την Αθήνα για την Αλέξαν δρούπολη. Προορισμος τους και πάλι η Μακρινή, που πιο μακρινή δεν μπορούσε να γίνει. Εκεί ο Ιορδάνης ταίριαξε με άλλα παιδιά, κάποια λίγο μεγαλύτερά του , έγιναν φίλοι και μάλιστα με κάνα-δυο  άρχισαν να αλληλογραφούν.  Η Άννα τον ενθάρρυνε να συνεχίσει να στέλνει γράμματα, όμως έπειτα από μερικούς μήνες ατόνησε η επαφή. Κάτι μεσολάβησε, άλλαξαν τα ενδιαφέροντα, κόπηκε η αλληλογραφία.

     Ο Ιορδάνης όμως δεν ξέχασε ποτέ αυτούς τους καλοκαιρινούς φίλους που έτρωγαν τις καταλήξεις των λέξεων, σύμφωνα με το τοπικό γλωσσικό ιδίωμα. Μαζί τους είχε μάθει να περπατά ξυπόλυτος στους χωμάτινους δρόμους, χωρίς να πτοείται από τα τριβόλια που χώνονταν στα πέλματά του. Είδε τους μεγαλύτερους να σκοτώνουν οχιές κι εξασκήθηκε να κλέβει ζουμερά σύκα, χωρίς να πολύ -νοιάζεται για το γάλα τους που, όπου έσταζε στα χέρια του, του προξενούσε φαγούρα και σήκωνε φουσκάλες που πονούσαν. Ατρόμητοι φίλοι, που ορκίζονταν να μη μαρτυρήσουν ποτέ τα μυστικά που αντάλλασσαν μεταξύ τους και αφορούσαν συνήθως άλλα μυστικά, κλεμμένα από τον δυσανάγνωστο κόσμο των μεγάλων.

ΚΕΙΜΕΝΑ 2ο

ΦΙΛΙΑΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

1^ο Ποίημα στους φίλους

 

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ’ αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

Borges, Jorge Luis (1899-1986), Ποιήματα, μετάφρ. Δ. Καλομοίρης , Ελληνικά Γράμματα, 1995

 

 

2^ο Το Δέντρο των φίλων

 Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας...

που μας κάνουν ευτυχισμένους...

απ΄την απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας...

 Κάποιους τους έχουμε σε ολη τη διαδρομή στο πλάι μας...

βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε...
ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων μας...

Ίσως κάθε φύλλο ενός δέντρου χαρακτηρίζει τους φίλους μας...

Επιπλέον...
η μοίρα μάς φέρνει και άλλους φίλους...
αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας...
Πολλούς από αυτούς...
τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές… φίλους Καρδιακούς...

Είναι ειλικρινείς...
είναι αληθινοί...
Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά...
ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους!!

 Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι...

αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές...
ή για λίγες μέρες ή ώρες...
Αυτοί συνήθως στολίζουνε το πρόσωπό μας με πολλά χαμόγελα...
για όσο καιρό είμαστε κοντά τους...

 

Μιλώντας για κοντά...
δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους...
εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών...
και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα...
μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου...

 

Περνάει ο καιρός… το καλοκαίρι φεύγει...
πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας...
μερικά γεννιούνται σ’ ένα άλλο καλοκαίρι...
και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές...

 

Κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας είναι μοναδικό...
Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα κομμάτι από εμάς...

Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν πολλά...
αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δε μας άφησαν τίποτα...

 

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας...
και η πιο προφανής απόδειξη...

πως δύο ψυχές δε συναντήθηκαν Π ο τ έ τυχαία!!

 

Jorge Luis Borges —